Villa Mercedes στο Γκάζι

Ψωμί και dip στο Villa Mercedes

Ψωμί και dip στο Villa Mercedes

Η πρόσκληση για το Villa Mercedes αξιοποιήθηκε ένα ήσυχο βράδυ Δευτέρας.

Ήσυχο, δηλαδή, είναι για οποιοδήποτε άαααλλο εστιατόριο, γιατί ήσυχες βραδιές το συγκεκριμένο εστιατόριο δεν το έχω δει ποτέ να έχει.

Αν και θαμώνας του εστιατορίου εδώ και ενάμισι χρόνο, δύο πράγματα δεν έκανα ποτέ. Δεν πήγα ποτέ στο club γιατί δεν αντέχω τη δυνατή μουσική, αλλά δεν έτυχε ποτέ να με ενοχλήσει η ένταση της μουσικής στο εστιατόριο (σε αντίθεση ας πούμε με το Brothel, όπου η μουσική στον μικρό χώρο είναι εκκωφαντική). Μοναδικός συνδυασμός, ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως πρόκειται για τον ίδιο χώρο.

Για όσους δεν έχουν πάει ποτέ στο εστιατόριο του Villa Mercedes, πρέπει να πω ότι η είσοδος παραμένει εντυπωσιακή. Στην πόρτα δίνεις το όνομα της κράτησης σε έναν από τους ευγενέστατους καλοντυμένους κυρίους, οι οποίοι και ειδοποιούν μέσω ασυρμάτου τον μαιτρ που βρίσκεται λίγα μέτρα πιο μέσα.

Για όσους δεν έχουν ξαναπάει στο VM, ο χώρος είναι όλα τα λεφτά με όμορφα ελαιόδεντρα να σε εκπλήσσουν ευχάριστα καθώς το παπούτσι σου βυθίζεται στην πλούσια, παχιά μοκέτα.

Ο μαιτρ, από τους καλύτερους επαγγελματίες του είδους, σε καλοσωρίζει με το όνομά σου, σε πληροφορεί για το πόσοι άλλοι από την παρέα σου έχουν ήδη φτάσει και είτε σε πάει στο τραπέζι σου είτε σου επιτρέπει να περιμένεις στο μπαρ. Ο χρόνος της αναμονής στο μπαρ εξαρτάται, φυσικά, από το πόσο τυπική είναι η υπόλοιπη παρέα σου, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι βαρετή αφού ακόμα κι εγώ που δεν γνωρίζω τους συμμετέχοντες στο εγχώριο star system καταφέρνω και αναγνωρίζω μία-δυο celebritόφατσες.

Στην προκειμένη περίπτωση, η πεντάλεπτη αναμονή στο μπαρ συνοδεύτηκε από ένα ποτήρι σαμπάνια για την Κωνσταντίνα και ένα Kir Royal για μένα.

Το Kir Royal είναι ένα κοκτέιλ το οποίο μου έχει αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις από τις bar-crawling μέρες μου στο Galaxy. Μάλιστα, σε προηγούμενη μου επίσκεψη είχα διαπιστώσει πως οι barmen στο VM είναι καταπληκτικοί στη δουλειά τους, και πολλοί από αυτούς έχουν κάνει μεταπτυχιακό στα κοκτέιλς.

Το καλοκαίρι είχα πιάσει συζήτηση με τον resident barman, ο οποίος μου έλεγε ότι γνώριζε τον πρόσφατο νικητή ενός παγκόσμιου διαγωνισμού για cocktail. Από αυτή τη συζήτηση μου προέκυψε η ιδέα να του ζητήσω να μου φτιάξει ένα cocktail το οποίο να μην έχω ξαναπιεί. Τον άφησα να αυτοσχεδιάσει και τα κατάφερε, καθώς μου έφτιαξε ένα κοκτέιλ με κύριο συστατικό το ροδόνερο. Καταπληκτικό, ροζ, σερβιρισμένο σε ποτήρι από cocktail όπως το cosmopolitan, μύριζε σαν φρέσκο λουκούμι Σύρου. Ότι πρέπει για να σου ανοίξει την όρεξη. Το μόνο πρόβλημα ήταν πως δεν πινότανε με τίποτα. Ήταν σιρόπι σκέτο!

Γι αυτό λοιπόν γύρισα στα γνωστά ποτά. Το συγκεκριμένο Kir ήταν με πολύ μικρή απόσταση δεύτερο από το αντίστοιχο του Hilton για τα δικά μου γούστα!

Η μισή μας παρέα δεν άργησε πολύ και μεταφερθήκαμε στο τραπέζι μας.

Το μενού με σημαδεμένα τα πιάτα που δοκιμάσαμε

Τα σημαδεμένα πιάτα είναι αυτά που δοκιμάσαμε

Ζητήσαμε να μας φέρουν τα πρώτα, τα οποία ήταν διάφορα ψωμάκια μαζί με τρία είδη πουρέδων. Ο πρώτος ήταν πουρές από σπαράγγι, ο δεύτερος από φασολάκια και ο τρίτος από… πατάτα. Αφού αφήσαμε τις ευγένιες και δεν είχε μείνει ούτε ψίχουλο από κριτσίνι, και οι πουρέδες έγιναν πρώην πουρέδες, ήρθε και το τρίτο ζευγάρι της παρέας.

Ως γνώστες του μενού και ως μεγάλη παρέα, παραγγείλαμε σχεδόν ένα από όλα τα ορεκτικά και την πλέον αυτόματη επιλογή του Πύργου Ιουλίας για κρασί. Πρέπει να σας πω ότι κανένα από τα ορεκτικά δεν είναι από αυτά που βρίσκεις εύκολα (μέχρι και καθόλου) σε άλλα εστιατόρια στην Ελλάδα.

Η πρώτη φουρνιά από ορεκτικά περιείχε χτένια με σπαράγγια, μανιτάρια morilles και πουρέ από κολοκάσι. Ναι, αυτό όλο είναι ένα πιάτο και μη ρωτήσετε τι είναι το κολοκάσι.

Το δεύτερο πιάτο ήταν κολοκυθοανθοί γεμιστοί με ρύζι σε Γκασπάτσο ντομάτας και παγωτό φέτας. Επίσης ένα πιάτο, και μεταξύ μας, το παγωτό φέτας δεν του φαίνεται και πολύ.

Τρίτη ήρθε η πεντανόστιμη τάρτα φέτας με ρατατούι λαχανικών και σορμπε ντομάτας, η οποία διαιρεμένη στα έξι αφήνει μόνο μια μπουκιά στον καθένα.

Και τέλος ήρθε το χαλούμι με φύτρες σπαραγγιών και sauce σύκου, το οποίο είναι πεντανόστιμο αρκεί να μην προλάβει να κρυώσει και σκληρύνει.

Θεωρώ ότι είναι κάποια πράγματα αυτά για τα οποία πρέπει να σας προειδοποιήσω για το εστιατόριο του Villa Mercedes.

Το πρώτο είναι πως το μέγεθος των ορεκτικών είναι σαν το αντίδωρο της εκκλησίας. Είναι τόσο νόστιμα που μέχρι να έρθουν έχουν γίνει καπνός. Ευτυχώς στα κυρίως οι μερίδες είναι πολύ πιο γενναιόδωρες.

Το δεύτερο είναι πως στον χώρο όχι μόνο επιτρέπεται το κάπνισμα αλλά σπονσοράρεται κιόλας, αφού η Davidoff φιγουράρει σε τασάκια, σπιρτόκουτα αλλά και σε έναν εντυπωσιακό καθρέφτη δίπλα στο club. Αυτό από μόνο του θα ήταν σοβαρότατος λόγος για μένα να μην βάλω στο εστιατόριο τη βαθμολογία που θα του έβαζα, αλλά ο χώρος είναι τόσο μεγάλος και η οροφή είναι κινητή που με το να την ανοίγουν κάθε 2 ώρες δεν προλαβαίνει να εισπνεύσεις καθόλου καπνό.

Τα κυρίως μας ήρθαν ακριβώς την κατάλληλη στιγμή.

Μοιρασμένοι μεταξύ κρέατος και κρέατος (φιλέτο κοτόπουλου οι μισοί και rib eye οι υπόλοιποι, εκτός από μένα που ήθελα να δοκιμάσω το μπακαλιάρο με έξτρα πιπέρι) φάγαμε στα γρήγορα και λαίμαργα, τσιμπώντας ο ένας από το πιάτο του άλλου για να τα δοκιμάσουμε όλα.

Προσωπικά περίμενα εναγωνίως τα γλυκά, τα οποία είναι σχεδόν όλα πεντανόστιμα. Σε προηγούμενη επίσκεψη που είχα όρεξη για πειραματισμό, την είχα πατήσει παραγγέλνοντας την κρέμα mango, η οποία είναι σαν άνοστη κρέμα καραμελέ. Αυτή τη φορά όμως το μπισκότο με κρέμα σοκολάτας και φράουλα απλά δεν υπήρξε. Ελαφρύ και πεντανόοοστιμο!

Συνδυασμένο με μια καϊπιρίνια για χωνευτικό, έκλεισα το βράδυ μου και μέσα σε μισή ώρα ήμουν έτοιμος για ύπνο, αφήνωντας τους υπόλοιπους να σκέφτονται αν θα έπρεπε να μεταφερθούν στο κλαμπ για λίγο χορό με ένα κοκτέιλ στο χέρι.

Λάβετε υπόψη σας πως όπου νά’ναι το μενού του καταστήματος μάλλον θα αλλάξει όπως κάνει κάθε χρόνο, οπότε καλύτερα να ενημερωθείτε για τα πιάτα από το site.

Villa Mercedes, Τζαφέρη 11 (δίπλα στο Μουσείο Μπενάκη στην Πειραιώς), Γκάζι, τηλ. 210 34 22 606.
[site]



Προβολή
Εστιατόρια (www.starters.github.backtobuzz.com) σε χάρτη μεγαλύτερου μεγέθους

Δείτε όλα τα εστιατόρια του Starters στην Αττική σε μεγάλο χάρτη…

Γιώργος (5/5)
Κωνσταντίνα (5/5)
Γιάννης (5/5)
Μαρία (4.5/5)

Ψηφίστε για το πόσο σας άρεσε ή συμφωνείτε με την ανάρτηση (όχι το πόσο σας αρέσει το εστιατόριο):

This entry was posted in Club Restaurants and tagged , , , . Bookmark the permalink.

6 Responses to Villa Mercedes στο Γκάζι

  1. Gianni says:

    Με τέτοια ποικιλία πιάτων, μπορούσατε να διαλέξετε διαφορετικό κρασί για ορεκτικά και διαφορετικό για τα κυρίως.

    Το κολοκάσι είναι κυπριακό, θα το έλεγες αυθαίρετα και πατάτα. Είναι ρίζα. Γογγύλι.

    Θα μου άρεσε να φωτογράφιζες και τον κατάλογο των κρασιών.
    Για την μπάρα τους συμφωνώ και εγώ σε όσα έγγραψες.

  2. Πω πω πω τι post είναι αυτό! Αυτό είναι review εστιατορίου με όλη τη σημασία της λέξης! Και μόνο που το διαβάζεις πεινάς!

  3. George says:

    Δυστυχώς για να σου απαντήσω, Αριτόνι, θα πρέπει να ρωτήσω τη Μαρία. Οι υπόλοιποι φάγαμε το κοτόπουλο και το ψάρι.

  4. aritoni says:

    Πολύ καλή παρουσίαση! Την μπριζόλα που φάγατε (rib eye) πως την φτιάχνουν;

  5. Constantina says:

    Καλά αυτό το club restaurant δεν υπάρχει, είναι τα πάντα όλα!

    Μου άρεσε πολύ το post σου, μου δημιούργησες εικόνες και σαν να μου άνοιξες και την όρεξη για VM.

    Γέλασα πολύ με την περιγραφή σου της τελευταίας βραδιάς του VM για την καλοκαιρινή σεζόν με το ροζ cocktail γιατί θυμήθηκα που σε κοιτούσαμε όλοι μας και ψιλόγελούσαμε πνιχτά αφού είχαμε δοκίμασει από το ποτήρι που είχε σαν διακοσμητικό ένα ροζ ροδοπέταλο πάνω σε άχνη ζάχαρη..
    Δεν άργησες όμως να επαναφέρεις την τάξη ζητώντας ένα Jack coca!

    @Οδυσσέα: Συγνώμη Οδυσσέα που σε απογοητεύσαμε, ειλικρινά συγνώμη, αλλά ο Πύργος Ιουλίας είναι το πιο αγάπημενο μας κράσι.

  6. Πολύ ωραία όλα αλλά με απογοήτευσες όταν είπες πως διαλέξες τον Πύργο Ιουλίας, σε είχα περισσότερο για Άδολη Γης… :)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *