Κάπου Κάπου, κάπου στην Καλλιθέα

Κάπου - Κάπου

Κάπου - Κάπου (δεν έχει έρθει ακόμα η φέτα)

Παρασκευή με γενέθλια και επαγγελματικά νέα που έπρεπε να γιορταστούν.

Και οι δύο μας, κομμάτια. Δουλειές με διαφορετικό ωράριο και νέες αρμοδιότητες για τον καθένα μας, πολλά πράγματα στο κεφάλι μας. Σχεδόν θα έλεγε κανείς ότι ξεκλέψαμε το χρόνο που χρειαζόμασταν για φαγητό.

Σε αντίθεση με άλλες φορές που είχαμε άπλετο χρόνο, παραγγέλναμε και δεύτερο μπουκάλι κρασί και κάναμε χαβαλέ με τους σερβιτόρους, αυτή τη φορά έπρεπε και οι δυο να ετοιμαστούμε για δουλειά άμεσα, οπότε το ρομαντικό δείπνο διήρκησε μόλις ένα μισάωρο.

Χωρίς κυρίως πιάτα, χωρίς κρασί ή αναψυκτικό και μόνο με 5 κρύα ορεκτικά και 1 ζεστό, φάγαμε λιτά, απέριττα και πεντανόστιμα στο Κάπου Κάπου στην Καλλιθέα. Στο συγκεκριμένο εστιατόριο πήγαινα από μικρός και ο χώρος μου ξυπνάει οικογενειακές αναμνήσεις.

Παρόλα τα χρόνια όμως, ποτέ δεν καταφέρνω να θυμηθώ πώς λένε το δρόμο του μαγαζιού, παρόλο που το έχω προτείνει ουκ ολίγες φορές σε φίλους και γνωστούς. Και πάντα, αυτά που τους λέω είναι ότι είναι σε ένα δρόμο κάθετο στη Θησέως, στην Πυροσβεστική… εκεί μωρέ ξέρεις, στο βενζινάδικο στρίψε!

Αν και γειτονιά, το parking είναι παιχνιδάκι.

Πήγαμε για φαγητό στις 8 γιατί αυτά κάνει ο συνδυασμός ξενυχτιού, δουλειάς και πείνας μαζί, και φυσικά είχαμε το μαγαζί όλο δικό μας.

Αμέσως ήρθε ο δίσκος με τα κρύα ορεκτικά, από τον οποίο πήραμε παντζαροσαλάτα, πεστροφοσαλάτα, ντολμαδάκια, πατατοσάλατα και μαύρα φασόλια.

Τα ντολμαδάκια με γιαούρτι είναι κλασικό πιάτο και δε χρήζει περαιτέρω εξηγήσεων.

Η Παντζαροσαλάτα με το γιαούρτι είναι από τα πολύ αγαπημένα μου πιάτα και το παίρνω σχεδόν πάντα. Δε θα με χάλαγε αν είχε κάτι ακόμα στο πιάτο, όπως ας πούμε καρύδια τα οποία θα ήταν η πιο εύκολη λύση για μια ακόμη γεύση, αν και προσωπικά μου αρέσει να τρώω παντζάρια ακόμα και σκέτα με λεμόνι.

Η σαλάτα με την πέστροφα, το καρότο και τα διάφορα άλλα άλλα συστατικά δεν ήταν η αγαπημένη μου αλλά άρεσε στην Κωνσταντίνα. Περίμενα ότι θα άφηνε μια ψαρίλα στη γεύση, την οποία τελικά την απέφυγε.

Όσο για την πατατοσαλάτα ήταν ιδιαίτερα καλή, νομίζω η δεύτερη καλύτερη που έχω φάει στην Αθήνα, αλλά όχι τόσο μυστήρια όσο αυτή που είχα φάει στην Κανέλλα στο Γκάζι, η οποία απλά τα σπάει.

Τα φασόλια με ψιλοκομμένη ντομάτα έδιναν αναζωογονητικά ουδέτερη γεύση που χρειαζόταν για να ταιριάξουν οι άλλες γεύσεις μεταξύ τους.

Το μόνο ζεστό που παραγγείλαμε από τον κατάλογο και δεν πήραμε από το δίσκο ήταν η φέτα με μέλι σε πίτα, ένα πιάτο το οποίο δεν αφήνει τίποτα όρθιο, αν και ξέρω ότι και η πασταρμαδόπιτά του έχει αφήσει εποχή στους λάτρες του είδους.

Στα τριάντα λεπτά είχαμε πληρώσει τα €29,50 και είχαμε φύγει.

(3.5/5)

Κάπου Κάπου, Λυσικράτους 143, Καλλιθέα, τηλ.: 210 9480657.


View Εστιατόρια (www.starters.github.backtobuzz.com) in a larger map

Ψηφίστε για το πόσο σας άρεσε ή συμφωνείτε με την ανάρτηση (όχι το πόσο σας αρέσει το εστιατόριο):

Posted in Μεζεδοπωλεία | Tagged , | 2 Comments

Applebees στους Αμπελόκηπους

Από το combo φάγαμε μόνο ότι μας άρεσε (όχι πολύ)

Από το combo φάγαμε μόνο ότι μας άρεσε (όχι πολύ)

Εντάξει, ok, παραδέχομαι πως η μέρα ήταν ιδιαίτερη και κινηματογραφική. Αλλά και τα Applebees (το website των οποίων θα αφήσω ασχολίαστο) θα πρέπει να παραδεχτούνε ότι παρείχαν τραγική εξυπηρέτηση.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Μόλις είχα γυρίσει από το εξωτερικό, το πορτοφόλι μου περιείχε μηδέν ευρώ και λίγο συνάλλαγμα. Η μέρα πέρασε με άπειρα μικρά εσωτερικά meetings στο γραφείο, emails και τηλεφωνήματα.

Λίγο πριν τις 8 ήμουν στη Χαριλάου Τρικούπη με δυο φίλους, σε ένα προεκλογικό gathering μιας δικηγόρου που δείχνει να τό’χει και που κατεβαίνει στην Α’ Αθηνών. Δεν πρόλαβα να βγω στο μπαλκόνι και ακούμε μια φασαρία. Στο ένα τετράγωνο απόσταση κάποιοι πετάνε μια μολότοφ η οποία σκάει πάνω σε κάτι (κάδος; αυτοκίνητο; δεν είδαμε).

Ο ένας φίλος μου αρχίζει να τρέχει προς την έξοδο φωνάζοντας Εκεί έχω παρκάρει, εκεί έχω παρκάρει. Εγώ μέσα στη σύγχυση νόμιζα ότι ήθελε να δει τη φασαρία από κοντά (ναι, έχω και τέτοιους φίλους).

Τρέχουμε μέχρι το αυτοκίνητό του το οποίο ήταν ακριβώς στη μέση από τα δύο σημεία που σκάσανε οι μολότοφ, αλλά χωρίς να το αγγίξουν. Το βάλανε στο πάρτυ και συνεχίσαμε τις προεκλογικές γνωριμίες.

Όταν πεινάσαμε, έθεσα βέτο ότι δεν ήθελα να πάμε σε άλλη αμερικανιά, ούτε βρώμικο, ούτε σουβλατζίδικο, ούτε κάπου που έχουμε πάει πρόσφατα, αποκλείοντας έτσι το Hi Φάει που ήταν εκεί κοντά και σίγουρα το Φασόλι.

Μπήκα στο Gong το οποίο μας πρότεινε το Black Duck, το οποίο μάλλον είχε κάποιο πρόβλημα στην τηλεφωνική του γραμμή γιατί δεν κατάφερα να συνεννοηθώ. Δεύτερο που μου ήρθε στο μυαλό στο κέντρο ήταν το Cellier Bistro το οποίο μου πρότεινε μια φίλη, αλλά με μια βόλτα που κάναμε διαπιστώσαμε πως μάλλον παραήταν επίσημο και για τα γούστα μας αλλά και για την έλλειψη συνοδών.

Ξαναμπήκαμε στο Gong, αλλά δε βρήκαμε κάποιο όνομα που να μας κάνει κλικ σε περπατήσιμη απόσταση, καταλήξαμε στο Πόλις. Πεινασμένοι, περπατήσαμε μέχρι εκεί, μόνο και μόνο για να απογοητευτούμε που βρήκαμε την κουζίνα του κλειστή από τις 5 λόγω κάποιας προεκλογικής ομιλίας. Αντί για φαγητό βρεθήκαμε να φεύγουμε με ψηφοδέλτια και δη με σταυρούς προεπιλεγμένους για να μην ξεχαστούμε.

Λυσσασμένοι από την πείνα, ξεπαρκάρουμε και κατευθυνόμαστε προς Λεωφόρο Αλεξάνδρας και Σούτσου γωνία, απέναντι από την Πανόρμου. Παρκάρουμε εύκολα και προσπαθούμε να πάμε στην Αγορά, εκεί όπου είχα φάει προ διμήνου αλλά δεν ξετρελλάθηκα. Τραπέζι όμως δε βρήκαμε και δε θέλαμε να περιμένουμε, οπότε επιλέξαμε τα Applebees απέναντι.

Μπαίνουμε μέσα, πιάνω τη maitress και της λέω απλά Πεινάμε. Μας καθάρισε γρήγορα-γρήγορα ένα τραπέζι και μας έφερε καταλόγους.

Ο σερβιτόρος ήρθε 3 λεπτά μετά να μας πει ότι θα καθυστερήσει 1 λεπτό ακόμα να πάρει παραγγελία και ρωτάει αν θέλουμε νερό βρύσης ή εμφιαλωμένο. Του εξηγώ τη σοβαρότητα της κατάστασης και ζητάμε τρία νερά χωρίς πάγο.

Τρία λεπτά μετά ξαναήρθε να πάρει παραγγελία. Εκεί αρχίζω και φορτώνω και του εξηγώ ότι μόνο και μόνο γι αυτό απαιτώ 20% έκπτωση ή κερασμένα τα γλυκά. Φεύγει, έχοντας πάρει το σχόλιό μου στην πλάκα, και ξαναέρχεται για να πάρει παραγγελία. Παραγγέλνουμε μόνο κυρίως. Χωρίς σαλάτα, χωρίς starters, χωρίς ποτά.

Φεύγει και ξανάρχεται με τρία νερά με πάγο. Προσπαθώ να είμαι όσο ευγενικός μπορώ. Χωρίς να τον κοιτάω του θυμίζω ότι είπαμε χωρίς πάγο και μας απαντάει ότι νόμιζε ότι κάναμε πλάκα. Φεύγει και ξανάρχεται με τα σωστά νερά.

Ξανακοιτάμε τους καταλόγους, αποφασίζούμε ότι θέλουμε και κάτι ακόμα οπότε φωνάζουμε τη maitress που ήταν κοντά. Κάνουμε λίγη πλακίτσα αλλά ήταν βιαστική για να εξυπηρετήσει κάποιο άλλο τραπέζι και έφυγε δείχνοντας ότι θα ειδοποιήσει το σερβιτόρο μας για να παραγγείλουμε.

Ο σερβιτόρος καθυστερεί, όταν τελικά έρχεται δε δείχνει να έχει ειδοποιηθεί ότι τον ζητήσαμε και τέλος πάντων παραγγέλνουμε το Applebees Combo, το οποίο μας το περιγράφει ως ένα all-inclusive μεγάλο πιάτο.

Λόγω της αναχρονισμένης παραγγελίας μας, ήρθαν πρώτα τα κυρίως και μισό λεπτό μετά τα ορεκτικά. Δεκτό αυτό, δικό μας το φταίξιμο.

Αυτό που ήταν απαράδεκτο ήταν το ότι έκαναν 25 λεπτά από τη στιγμή που τα παραγγείλαμε. Δεν είναι καθόλου αυτό που περιμένω από μια αμερικανιά όπως το Applebees.

Το φιλέτο κοτόπουλο στο πιάτο Roasted Chicken που πήρα ήταν αναμενόμενης ποιότητας, αν και ένιωσα ότι έλειπαν τα μανιτάρια που νομίζω ότι ο κατάλογος αναφέρει.

Το Apple Combo ήταν απίστευτα βαρετό πιάτο με τις κλασικές μακρόστενες τυροκροκέτες και παναρισμένο κομμάτια κρέατος, δείγμα από κακή σαλάτα που δεν φάγαμε και chips που το χρώμα τους μου θύμιζε φύκια.

Για το Cheeseburger που πήρε ο ένας φίλος δεν ψηνόμουν καθόλου, αλλά δοκίμασα τις Πέννες με τυρί που παρήγγειλε ο άλλος φίλος και σαν πιάτο το βρήκα τραγικά παχύ και βουτυρώδες στη γεύση.

Με το σερβιτόρο να έρχεται και να ξαναέρχεται να ρωτάει χαριτολογώντας αν μπορούμε να φάμε όσα παραγγείλαμε (ίσως για να ξαναφτιάξει το κλίμα), με εμάς να μπορούμε αλλά να μη μας κάνει όρεξη για το Combo και με την κάκιστη εξυπηρέτηση που λάβαμε (για πρώτη φορά στις 4-5 φορές που έχουμε πάει στο συγκεκριμένο εστιατόριο) καταλήξαμε να πληρώνουμε για να φύγουμε κακήν κακώς από το ε

στιατόριο.

Λόγω της κακής εξυπηρέτησης, ήταν από τις λίγες φορές που αναρωτήθηκα τελικά πόσο έκανε ένα πιάτο, μόνο και μόνο να διαπιστώσω ότι το Combo είναι overpriced για το τι μας προσέφερε.

Ήταν όμως ίσως και η πρώτη φορά που δεν άφησα καθόλου φιλοδώρημα στο σερβιτόρο, παρόλο που μας κέρασε μια Coca Cola που παρήγγειλε ο φίλος με το cheeseburger.
(0.5/5)

Applebee’s Αμπελοκήπων, Αλεξάνδρας 190 και Δ. Σούτσου, τηλ. 210 6459805.


View Εστιατόρια (www.starters.github.backtobuzz.com) in a larger map

Ψηφίστε για το πόσο σας άρεσε ή συμφωνείτε με την ανάρτηση (όχι το πόσο σας αρέσει το εστιατόριο):

Posted in Αμερικανιές | Tagged , , , , | Leave a comment

Φασόλι στο Κολωνάκι

Φασόλι (το 2ο από τα 3)

Φασόλι (το 2ο από τα 3)

Ημέρα Παρασκευή. Η εβδομάδα που μόλις πέρασε ήταν ιδιαίτερα κουραστική τόσο με τα επαγγελματικά όσο και με τα προσωπικά. Μην ακούσω τίποτα για ανάδρομο Ερμή, γιατί στους άλλους όλα πήγαιναν μια χαρά, εντάξει;

Κατά τη σύνηθη πρακτική μας, ρωτάμε τους φίλους μας στο Facebook πού να πάμε για φαγητό και οι προτάσεις που πήραμε ήταν για το Μουρούζη στα καλύβια, τη Brachera στην πλατεία Αβυσσινίας, το Cellier Bistro, την Παπαρούνα στη Στοά Χρηματιστηρίου (504 χιλιόμετρα μακριά), τον Τσολιά στα Βλάχικα, το Chez Lucien στα Πετράλωνα και το Mini Size στον Ταύρο.

Κατά τη σύνηθη πρακτική μου λοιπόν, δεν άκουσα κανέναν και αποφάσισα να πάω στο Φασόλι, για το οποίο είχα ακούσει πάρα πολλά. Έπρεπε λοιπόν να δω what all the fuss was about.

Βήμα πρώτο. Μαθαίνω διεύθυνση. Ιπποκράτους και Σκουφά, στα νέα γραφεία του ΠΑΣΟΚ. Όμορφα, σκέφτομαι, ότι πρέπει για να νιώσουμε λίγο το προεκλογικό κλίμα.

Βήμα δεύτερο. Κανονίζω για τις 21:30 με παρέα που πεινάει και μένει στα 20 μέτρα από το Φασόλι.

Βήμα τρίτο. Τελευταία στιγμή, τους αλλάζω την ώρα για τις 22:30, καθώς δεν προλάβαινα με τίποτα.

Το να βρούμε να παρκάρουμε στη γύρω περιοχή ήταν φυσικά ανέκδοτο. Επιχειρήσαμε να βάλουμε το αμάξι στο παρακείμενο parking επί της Σκουφά, αλλά κι αυτό στάθηκε αδύνατο γιατί θα έκλεινε σε 30 λεπτά. Κάναμε λοιπόν τον κύκλο και παρκάραμε στο ομολογουμένως εντυπωσιακό parking στην Ιπποκράτους, ενάμισι τετράγωνο πιο πάνω από τη Σκουφά/Ναυαρίνου. Έξι ευρώ η πρώτη ώρα και 1 ευρώ η κάθε επόμενη. Πολύ οικονομικότερο από το parking στην πλατεία που ζητάει 15 ευρώ για την πρώτη ώρα.

Φτάνοντας πεζοί, ξανακοιτάμε το μαγαζί. Για το Φασόλι για το οποίο είχαμε ακούσει τόσα πολλά, δε μας γέμιζε το μάτι είναι η αλήθεια. Το μαγαζί ήταν μάλλον μισοάδειο παρά μισογεμάτο, πράγμα που μας φάνηκε περίεργο για τέτοια ώρα, Παρασκευή βράδυ. Το μόνο θετικό στοιχείο εκ πρώτης όψεως είναι οι λευκές καρέκλες και το κομψό, ανοιχτό design του μαγαζιού.

Καθόμαστε έξω και παραγγέλνουμε μόνο τα ορεκτικά για να μην καθυστερήσουμε. Όταν κάθεσαι στις δέκα και μισή για να φας, ήδη η πείνα θερίζει.

Τα σουπλά ντουμπλάρουν και ως κατάλογοι, οπότε επιλέξαμε γρήγορα. Τα starters ήταν μια σαλάτα κοτόπουλο, μανιτάρια σαγανάκι, τηγανιτές πατάτες και χοιρινή τηγανιά με μπαλσάμικο.

Η εξυπηρέτηση ήταν εντυπωσιακά γρήγορη. Οι πατάτες ήταν φρεσκομμένες σε ροδέλες, σερβιρισμένες σε τσίγκινο πιάτο και η σαλάτα φαινόταν προσεγμένη. Όμως, η τηγανιά ήταν πολύ άσχημη στην όψη, καθώς τα κομματάκια χοιρινού είχαν μαυρίσει με το μπαλσάμικο σαν να είχαν κάει. Και από γεύση, λίγα πράγματα.

Επίσης, όλα τα ορεκτικά με εξαίρεση ίσως τη σαλάτα ήρθαν σερβιρισμένα σε χαριτομενοπερίεργα σκεύη, αλλά δυστυχώς ήταν σε πολύ μικρές μερίδες.

Το χύμα λευκό κρασί τους πάντως άξιζε αρκετά. Και αν θυμάμαι καλά, η τιμή του ήταν μόνο 3 ευρώ. Γενικά πάντως το μαγαζί δεν είναι ιδιαίτερα ακριβό.

Καθώς τρώγαμε και μιλούσαμε, έπιασε ένα δυνατό μπουρίνι που έκανε τα αμάξια στη Σκουφά να κολλήσουν. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αρχίσουν τα κορναρίσματα στα πέντε μέτρα μακριά μας, αφού καθόμασταν στο πεζοδρόμιο. Το κλου της βραδιάς όμως ήταν το απορριματοφόρο, το οποίο ήρθε να αδειάσει τους (πολλούς) κάδους της κλινικής που βρίσκεται απέναντι από το Φασόλι.

Στα κυρίως, δυστυχώς, η κατάσταση ήταν τραγικότερη.

Οι δύο από τους τέσσερις της παρέας παραγγείλαμε κοτόπουλο ρολό με μανιτάρια, κολοκυθάκια και τριμμένο gouda. Αν και ωραίο στην όψη και στην οσμή, η γεύση θύμιζε παριζάκι κονσέρνας zwan. Ακόμα και με τη βοήθεια μουστάρδας, κανείς μας δεν είχε όρεξη να το τελειώσει.

To τρίτο πιάτο ήταν ένα ομολογουμένως αρκετά καλό και αυτό ήταν το κοτόπουλο φιλέτο με λιαστή ντομάτα, μέλι και σουσάμι. Με διαφορά το καλύτερο πιάτο στο τραπέζι.

Το δε τέταρτο πιάτο ήταν μια σταβλίσια μπριζόλα σχάρας, εντυπωσιακά σερβιρισμένη, αλλά πολύ στεγνή στη γεύση και δυσμάσητη.

Την κατάσταση λίγο έσωσαν τα γλυκά. Η πανακότα, την οποία κάποτε θεωρούσα πολύ άνοστη, και ένα κομματάκι από το cheesecake ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν για να επανακτήσω την αίσθηση της γεύσης.

Η λυπητερή συνοδεύθηκε από το κατάστημα με κέρασμα μαστίχας και από εμάς με αναζήτηση του πλησιέστερου bar, το οποίο παρόλο που ήταν το Circus, προτιμήσαμε τα Τρία Γουρουνάκια.

(1.5/5)

Φασόλι, Ιπποκράτους 22, τηλ 210 2603626 (προσοχή, δεν κάνουν κρατήσεις)



View Εστιατόρια (www.starters.github.backtobuzz.com) in a larger map

Posted in Εστιατόρια | Tagged , , , | 2 Comments

Banquet στη Θεσσαλονίκη

Η έξοδος στο Banquet (προφέρεται μπανκέ) έπρεπε να τα συνδυάζει όλα. Άλλοι θέλανε να φάνε και άλλοι θέλανε να πάνε μόνο για ποτό. Άλλοι να συζητήσουν για δουλειά και άλλοι πήγαιναν για βόλτα.

Και το Banquet κάνει ακριβώς αυτό. Είναι ένας τζόκερ που κολλάει παντού και πάει με όλα. Σε μικρή απόσταση από την παραλία της Θεσσαλονίκης, το bar-restaurant συγκεντρώνει και casual αλλά και business παρέες.

Όσοι ήμασταν για φαγητό παραγγείλαμε χωρίς να περιμένουμε εκείνους που προορίζονταν για ποτό, ανάμεσά τους και ένας καταπληκτικός designer & marketeer. Στα πολύ γρήγορα, πήραμε μια σαλάτα ρόκα, ένα κις τομάτας, ταλιατέλες και canollici με σολωμό.

Πεινούσαμε πολύ και τα φάγαμε λαίμαργα, που σημαίνει ότι ίσως να μην τα ευχαριστηθήκαμε όσο θα έπρεπε. Ευτυχώς, η παρέα μας ήταν χαλαρή, ευχάριστη και δεν είχε κανένα πρόβλημα να μας λέει ιστορίες καθώς μπουκωνόμασταν με το φαγητό.

Τις ταλιετέλες τις βρήκαμε ενδιαφέρουσες, αλλά ίσως με τα canollici να έπεσα λίγο έξω από τα γούστα μου.

Περάσαμε γρήγορα στα γλυκά, ένα φοντάν σοκολάτας και ένα chesecake με φρούτα. Και τα δύο ήταν πολύ καλά, αλλά νομίζω δεν τα τελειώσαμε.

Η Σαμαρόπετρα ήταν ίσως το μόνο πράγμα που παραγγείλαμε γνωρίζοντας τι γεύση έχει (όλα τα άλλα ήταν σχετικά καινούρια), αν και σύντομα αντικαταστάθηκε από cocktails.

Για δεύτερη συνεχόμενη φορά μέσα στο καλοκαίρι επέλεξα ένα πολύ gay ποτό (η πρώτη φορά ήταν ένα ποτό με ροδόνερο που μυρίζε λουκούμι και το παρήγγειλα κατόπιν προτροπής του barman στο Villa Mercedes), το Big Apple Martini. Το συγκεκριμένο κοκτέιλ είναι απείρως πιο gay από το Appletini και πολύ γρήγορα αλλάχτηκε από Jack+Coke.

Καθότι το venue το είχα επιλέξει (μην πω, επιβάλλει) εγώ, ένιωσα πολύ άσχημα που το τραπέζι κέρασε ο προαναφερόμενος φίλος, αλλά επιφυλάσσομαι για το άμεσο μέλλον.

(3/5)

Banquet, Δημ. Γούναρη 7 (Πλ. Φαναριωτών), Θεσσαλονίκη, τηλ.: 2310 228520


View Εστιατόρια (www.starters.github.backtobuzz.com) in a larger map

Posted in Θεσσαλονίκη, Καλοκαιρινά Εστιατόρια | Tagged | Leave a comment

Brasserie Sud στη Μαρίνα Φλοίσβου

Brasserie Sud (μια φθινοπωρινή μέρα)

Brasserie Sud (μια φθινοπωρινή μέρα)

Κλασικό σκηνικό τον τελευταίο χρόνο. Έρχονται κάποιοι ξένοι συνεργάτες για να συζητήσουμε για δουλειά, τα βρίσκουμε, πέφτουν οι σχετικές υπογραφές και τους πάμε για φαγητό ως καλοί οικοδεσπότες για δείξουμε και λίγο τι εστί greek hospitality.

Συνήθως την έξοδο την κάνουμε βράδυ, αλλά πολλές φορές λόγω περιορισμένου ωραρίου, τη βγάζουμε καθαρή με ένα καλό μεσημεριανό γεύμα. Και πάντα, σχεδόν αυτόματα, προτιμούμε τη Brasserie Sud.

Η Brasserie Sud ανήκει στον όμιλο Πεντελικόν και στεγάζεται στο συγκρότημα Pier One στη Μαρίνα Φλοίσβου, μαζί με τα TGI Friday’s. Ο όμιλος Πεντελικόν είναι γνωστός για τις ποιοτικές παροχές του σε ότι κάνει, αλλά εγώ τον γνώρισα μέσα από τη Brasserie.

Αυτό που δεν ήξερα είναι ότι στον όμιλο ανήκει και η πολύ επιτυχημένη αλυσίδα φούρνων Eric Kayser, η οποία δανείζεται το όνομά της και την τεχνογνωσία της από την αντίστοιχη γαλλική αλυσίδα. Αυτό παίζει σημαντικό ρόλο στην κάθε μας επίσκεψη στη Brasserie Sud γιατί τα ψωμάκια που έρχονται σαν κουβέρ είναι από το φούρνο Eric Kayser που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το εστιατόριο.

Το καλάθι περιέχει 4 ή 5 διαφορετικά είδη από ψωμάκια, από σκέτο αλλά νόστιμο χωριάτικο μέχρι ελαιόψωμο και ψωμί με καρύδι, και συνοδεύεται από ένα μικρό πιατάκι από φάβα. Αν και ποτέ δεν αγοράζω ψωμί για το σπίτι από οπουδήποτε αλλού, για μεγάλο χρονικό διάστημα ερχόμουν στη Μαρίνα για να προμηθευτώ ψωμί για το σπίτι από τον εν λόγω φούρνο.

Επειδή βιαζόμασταν, ο εξυπηρετικότατος μαιτρ (που μου θυμίζει κάποιον ηθοποιό), μας πρότεινε να αποφύγουμε τα κρέατα καθώς θέλουν 18 λεπτά για να ψηθούν καλά. Αυτή η εξειδίκευση και ο επικοινωνιακός χαρακτήρας του προσωπικού είναι χαρακτηριστικά που με ωθούν στο να επιβεβαιώνω συνεχώς ότι έκανα τη σωστή επιλογή εστιατορίου.

Βοήθησε βέβαια και το γεγονός ότι ο μαιτρ ήξερε τα ονόματα για όλα του τα πιάτα (και τα ψάρια) στα αγγλικά, ώστε να έχει κάτι να προτείνει στους Πορτογάλους φιλοξενόμενούς μας. Καθότι λάτρης της αγγλικής γλώσσας, με κερδίζει όταν κάποιος όχι μόνο γνωρίζει καλά αγγλικά αλλά και τα χρησιμοποιεί και το θεωρεί απόλυτα φυσιολογικό να επικοινωνεί στα αγγλικά.

Όχι τίποτα άλλο, αλλά δεν τό’χα καθόλου όταν με ρωτήσαν οι φιλοξενούμενοι από τι φτιάχνεται η φάβα. Για όσους λοιπόν ενδιαφέρονται, τα ρεβύθια στα αγγλικά λέγονται chick peas. ;-)

Οι επιλογές μας ήταν απλές:

Μια σαλάτα με ντομάτα, ξυνομυζήθρα και κάπαρη, ένα ριζότο λαχανικών για μένα και οι άλλοι πήρανε φιλέτο σολωμού, φιλέτο σφυρίδας και ριζότο με θαλασσινά.

Η σαλάτα ήρθε αμέσως μετά το μπουκάλι Σαμαρόπετρας που είχαμε παραγγείλει και έδωσε ρέστα. Έδωσε το σωστό τόνο στο γεύμα για τη συνέχεια. Επειδή ήταν και το πρώτο πιάτο που ήρθε, μου θύμισε για μία ακόμα φορά ότι πάντα τα υλικά που έχω δει να χρησιμοποιούν εδώ ήταν αξεπέραστης ποιότητας.

Το ριζότο μου ήταν ακριβώς όπως το προτιμώ, πολύ ζεστό και ίσα-ίσα που πρόλαβε να δημιουργήσει μια λεπτή κρούστα από πάνω λόγω της διαφοράς θερμοκρασίας. Δεν κατέγραψα τι λαχανικά είχε μέσα αλλά μπορώ να πω ότι ήταν αρκετά, υπήρχε ποικιλία και ήταν λεπτοκομμένα σε κυβάκια. Ο σεφ έδειξε ότι ασχολήθηκε με τη δημιουργία του πιάτου και δεν πήγε για το συνηθισμένο ριζότο με μανιτάρια το οποίο σίγουρα θα είχα επιλέξει αν υπήρχε σαν πιάτο αλλά δε θα το χαιρόμουν εξίσου, παρόλο που είμαι big mushroom fan.

Τα σχόλια που απέσπασαν τα άλλα πιάτα ήταν ενθαρρυντικά. Το ριζότο με τα θαλασσινά ήρθε σερβιρισμένο στο τηγανάκι που ψήθηκε, και ο Πορτογάλος συνεργάτης που παρήγγειλε το σολωμό είπε ότι ήταν από τους καλύτερα μαγειρεμένους που έχει φάει ποτέ, παρόλο που τρώει σολωμό 3 φορές την εβδομάδα. Όσο για τη σφυρίδα, ήταν πολύ δοκιμασμένη επιλογή και έχει επικρατήσει εδώ και καιρό. Kudos!

Για βιαστικό επιδόρπιο, παραγγείλαμε καφέ espresso, μους σοκολάτα και μιλφέιγ. Ξέχασα να ρωτήσω πώς ήταν το μους, αλλά ήρθε σε μορφή τούβλου από πραλίνα. Σίγουρα όμως το μιλφέιγ μπορώ να εγγυηθώ ότι εκτός από φρέσκο και νόστιμο ήταν και πανάλαφρο. Είχε δε και την έκπληξη από κρυμμένες φράουλες σε φέτες στο εσωτερικό…

Παρόλο που η εμπειρία ήταν ακριβή στα 147 ευρώ, το εστιατόριο το προτείνω ανεπιφύλακτα.

Δεν είναι μόνο το φαγητό, είναι και η εξυπηρέτηση, είναι και θέση στη Μαρίνα (κοντά στον κόσμο αλλά σίγουρα μακριά από τη βαβούρα των cafe-bars) και σίγουρα είναι και θέα που έχουν όλα τα τραπέζια στη θάλασσα και στα κότερα.

(4.5/5)

Brasserie Sud, Μαρίνα Φλοίσβου (κτίριο 2), Π. Φάληρο , 210-98 53 183.



View Εστιατόρια (www.starters.github.backtobuzz.com) in a larger map

Posted in Εστιατόρια, Καλοκαιρινά Εστιατόρια | Tagged , , , , | 6 Comments

Κτήμα για Γάμο: Latania

Κτήμα Λατάνια

Κτήμα Λατάνια

Όταν ξεκίνησα το blog δεν είχα σκοπό να μιλήσω παρά μόνο για εστιατόρια και ταβέρνες. Αλλά μετά από μια τέτοια εμπειρία στο κτήμα για γάμο Λατάνια αναίρεσα.

Η αλήθεια είναι ότι με τους γάμους δε τα πάω ιδιαίτερα καλά. Η όλη θρησκευτικότητα της φάσης μου πέφτει λίγο βαριά. Γι αυτό χάρηκα ιδιαίτερα όταν έφτασα στην εκκλησία και είδα πως ο γάμος γίνεται στον εξωτερικό χώρο. Μεγάλο ατού το να σε φυσάει το αεράκι, ιδιαίτερα για το ζευγάρι που παντρεύεται και έχει να αντιμετωπίσει την κούραση της ορθοστασίας, της χαιρετούρας και τα φώτα του φωτογράφου.

Η εκκλησία είναι στα πέντε λεπτά απόσταση από το κτήμα, το οποίο βρίσκεται απέναντι από το γήπεδο ποδοσφαίρου στην Παλλήνη.

Φτάσαμε από τους πρώτους, αφήσαμε το αυτοκίνητό μας στο parking και περιπλανηθήκαμε στο χώρο. Κεριά παντού, στολισμός με φούξια κορδέλες (επιλογή του γαμπρού μάλιστα) και λευκά λουλούδια.

Μας καλωσορίσανε με ένα φρουτ παντς και μας οδηγήσανε στο τραπέζι μας.

Το καλό με το να είναι η εκκλησία δίπλα στο κτήμα είναι πως ο κόσμος δεν αργεί να έρθει, δεν αργεί να φάει και να σερβιριστεί. Και σε αντίθεση με άλλους δύο γάμους που είχα πάει φέτος, γίνεται πρακτικά αδύνατον να χαθούν οι γονείς του ζευγαριού στο δρόμο, κάτι που μάλλον είναι αρκετά συχνό φαινόμενο.

Όταν ειδοποιήσανε το τραπέζι μας πως ήταν σειρά μας για να σερβιριστούμε από το μπουφέ θυμήθηκα τις γευστικές προτιμήσεις του γαμπρού. Στο μπουφέ υπήρχαν όλων των ειδών τα κρέατα που μπορούν να μπουν σε σουβλάκι: γύρος, μπριζολάκια, καλαμάκια χοιρινά, φιλέτα κοτόπουλου.

Τα πιάτα έδεναν μεταξύ τους με λίγο βοήθεια από πεντανόστιμο τζατζίκι (κατάλληλο για γάμο, σχεδόν καθόλου σκόρδο), ζεστές πιτούλες, τηγανιτές πατάτες, ντομάτες σε φέτες και κρεμμύδι.

Για το ξεκάρφωμα του γαμπρού προς τους λάτρεις των θαλασσινών, ο μπουφές είχε και γαρίδες με μπέικον. Δεν τις δοκίμασα γιατί είμαι κι εγώ ιδιαίτερα κρεατοφάγος και δε μ’ αρέσει να μπλέκω γεύσεις, αλλά δύο κυρίες στο τραπέζι μας μου είπαν ότι ήταν νόστιμες.

Όσο για το κρασί, ο γαμπρός δεν επέλεξε το προσωπικό του αγαπημένο, τον Πύργο Ιουλίας, αλλά ένα αρκετά καλό κρασί παρόλα αυτά.

Το χάρηκα ιδιαίτερα που το ζευγάρι δεν προσπάθησε με το να εντυπωσιάσει με ψευτο-γκουρμέ επιλογή ή με περίπλοκα φαγητά. Το μόνο που δεν ευχαριστήθηκα ιδιαίτερα ήταν ο γύρος γιατί ήταν από αρνί, με το οποίο οι σχέσεις μου είναι αμφίβολες.

Κι αφού φάγαμε, ήπιαμε και πιστεύαμε ότι δε μπορούσαμε να κουνηθούμε από το φούσκωμα, συνεννοούμαστε οι κολλητοί του γαμπρού και τον ανεβάζουμε στην πίστα. Αποφασισμένοι να δώσουμε σε όλους τους καλεσμένους μια ιδέα από το τι έγινε στο μπάτσελορ πάρτυ, αλλά και για να τιμωρήσουμε το γαμπρό που δεν μας πήγε σε στριπτιτζάδικο γιατί φοβόταν ότι θα του έχουμε ετοιμάσει κάποια χοντρή πλάκα, δεν τον αφήσαμε σε ησυχία.

Για μιάμιση ώρα τον χορεύαμε. Τι disco χορέψαμε! Τι salsa! Τίποτα δεν αφήσαμε όρθιο στο πέρασμά μας. Με το ζόρι κρατηθήκαμε από το να τον πετάξουμε στην πισίνα που τόσο πολύ είχε ασχοληθεί για να στολίσει!

Η συνολική εμπειρία μας στο κτήμα ήταν μοναδική. Συνήθως είμαι εκείνος ο δύσκολος άνθρωπος που φεύγω πρώτος από όλους τους γάμους, αλλά σε αυτόν τολμώ να πω ότι έφυγα μόνο αφού φύγανε όλοι οι άλλοι και έβγαλε η νύφη το νυφικό.

(4.5/5)


View Εστιατόρια (www.starters.github.backtobuzz.com) in a larger map

Posted in Κτήματα | Tagged , , , , | 1 Comment

Σχάρα στη Βουλιαγμένη

Το (πολύ) νεόνυμφο ζευγάρι επέλεξε να βγει μαζί μας το επόμενο βράδυ. Υποθέτω πως το ότι ξεβιδωθήκαμε στο χορό το προηγούμενο βράδυ στο γάμο τους είχε κάποια επιρροή στην επιλογή τους. Ως κάτοικοι Βούλας, επιλέξανε να μας πάνε “κάπου εδώ κοντά”, δηλαδή στη Βουλιαγμένη. Ευτυχώς οι δρόμοι ήταν άδειοι και σε μισή ώρα ήμασταν εκεί.

Για τη Σχάρα, παρκάρεις σχεδόν απέναντι από το Εν Πλω και περπατάς 50 μέτρα. Το μαγαζί συστεγάζεται με το Ψαράκι, το οποίο όμως έχει διαφορετικό μενού. Το βραδινό αεράκι, το καλό τραπέζι και ο όμορφος κόσμος προσέθεσαν στη δημιουργία ωραίου κλίματος. Όμως, κάπου εκεί εξαντληθήκανε τα ωραία της βραδιάς.

Αρχικά ένιωσα πως ήμασταν αόρατοι, καθώς για πολύ ώρα δεν μας πλησιάζε σερβιτόρος για παραγγελία. Η αλήθεια είναι ότι κι εμείς δεν ήμασταν έτοιμοι να παραγγείλουμε γιατί περιμέναμε παρέα, αλλά καθότι το μαγαζί λέγεται Σχάρα και όχι Μαγική Γυάλα, θα έλεγα ότι οι σερβιτόροι αποκλείεται να το γνώριζαν αυτό.

Όταν τελικά ήρθε ο σερβιτόρος, φάνηκε να συμφωνεί με τις επιλογές μας.

Για ορεκτικά παραγγείλαμε τηγανητά κολοκυθάκια, πατάτες κυδωνάτες και απλές, τζατζίκι και ψητά λαχανικά. Από αυτά τα πιάτα, μόνο το τζατζίκι μου φάνηκε αξιόλογο και αυτό κυρίως λόγω των πιτών που φέρανε αντί ψωμιού. Για σαλάτα πήραμε ένα ντάκο και για φαγητό μια μερίδα γιαουρτλού. Οι φίλοι πήρανε παϊδάκια κοτόπουλο.

Ευτυχώς το κρασί έρεε άφθονο (Αντωνόπουλος ροζέ), τα σχόλια για τα παραλειπόμενα του γάμου ήταν αρκετά και το φαγητό δεν άργησε να έρθει. Όμως αυτό δε σημαίνει ότι ήταν και αυτό που περιμέναμε.

Τα περισσότερα πιάτα δεν είχαν κάτι ιδιαίτερο να δείξουν, αλλά η μεγάλη αποτυχία ήταν στο γιαουρτλού, το οποίο ήταν μεν καλοσερβιρισμένο αλλά το κρέας του δεν άρεσε σε κανέναν. Αντιθέτως, τα παϊδάκια κοτόπουλο φαινόντουσαν καταπληκτικά, αλλά δυστυχώς δε τα δοκίμασα.

Το μόνο που το σώζει και ίσως το ξαναεπισκεφθώ είναι το ότι η νύφη δήλωσε ότι όλες τις προηγούμενες φορές το φαγητό ήταν σαφώς καλύτερο.

(1/5)

Σχάρα, Λ. Ποσειδώνος 15, Βουλιαγμένη, Αθήνα. τηλ. 210 8962432


View Εστιατόρια (www.starters.github.backtobuzz.com) in a larger map

Posted in Ψητοπωλεία | Tagged , | 6 Comments

Waffle House

Waffle House

Waffle House

Είχα κουραστεί να ακούω για Waffle House και Waffle House να μη βλέπω. Τη λύση έδωσε ένα φιλικό ζευγάρι που παντρεύτηκε μόλις την προηγούμενη μέρα.

Μετά από μια επίσκεψη στη Σχάρα στη Βουλιαγμένη, περπατήσαμε 50 μέτρα, περάσαμε μπροστά από το Ρακάδικο (το οποίο πρέπει να επισκεφθώ) και βρεθήκαμε στη ζούγκλα του Βαφλόσπιτου.

Μεγάλος χώρος και ανοιχτός, αλλά ένα βασικό πρόβλημα. Πάνω από κάθε τραπέζι υπήρχε κάποιος που περίμενε να το πιάσει μόλις σηκωθούν οι προηγούμενοι. Αφού χάσαμε ένα τραπέζι επειδή απλά ήμασταν αρκετά ευγενικοί και άλλα δύο επειδή δεν ήμασταν αρκετά γρήγοροι, μετά από 10-15 λεπτά επιτέλους βρήκαμε ένα τραπέζι.

Το πιάσαμε (καλά, να μη μας φύγει) και πήγαμε να δούμε τις διαθέσιμες γεύσεις παγωτών.

Αν και είμαι συνηθισμένος στις περίεργες γεύσεις στο παγωτό, η αλήθεια είναι ότι εντυπωσιάστηκα από την εξειδίκευση. Δεν υπήρχε ας πούμε γεύση πεπόνι αλλά γεύση πεπόνι αργείτικο. Κρίμα που δε βρήκαμε και καρπούζι αμαλαδιώτικο

Με πάνω από 30 γεύσεις να επιλέξει κανείς. Μεταξύ αυτών τσουρέκι, cheesecake, κάστανο και για τους σοκολάτρεις υπήρχαν όλα τα γνωστά είδη σε παγωμένη μορφή: Kinder, Snickers, Maltesers, Ferrero Rocher και  Black Forest.

Καθώς προτιμώ να αποφεύγω τη σοκολάτα όταν υπάρχουν άλλες ενδιαφέρουσες γεύσεις σε παγωτά, η δική μου προτίμηση ήταν μαστίχα με κανέλλα και καβουρδισμένο αμύγδαλο με τριμμένο αμύγδαλο από πάνω. Η μαστίχα με κανέλα ήταν ωραίος συνδυασμός, αλλά την παράσταση έκλεψε το καβουρδισμένο αμύγδαλο.

Κλέβοντας λίγη βάφλα από τη συνοδό μου, ανακάλυψα ότι ήταν ίσως η καλύτερη που έχω φάει ποτέ μου, αλλά καθότι δεν είμαι big fan, δε σκοπεύω να την παραγγείλω any time soon.

Το παιδί που μας εξυπηρέτησε, δίνοντάς μας να δοκιμάσουμε κάποιες γεύσεις, θύμιζε περισσότερο μπάρμαν παρά παγωτατζή. Έκανε παιχνίδια με τις μπάλες παγωτού, πετώντας τες στον αέρα πριν τις προσγειώσεις στα κυπελάκια και τα μπωλάκια.

Όλο το προσωπικό γενικά ήταν αρκετά εξυπηρετικό, κάτι που μετράει περισσότερο ακόμα λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών της έλλειψης τραπεζιών. Οι σερβιτόροι έτρεχαν να εξυπηρετήσουν και να προλάβουν να πάρουν παραγγελίες.

Παρόλα αυτά, επειδή κάθε βαθμολογία είναι ανάλογη του περιμένεις να δεις μετά από όλα όσα έχεις ακούσει, θα είμαι συγκρατημένος.

(3.5/5)


View Εστιατόρια (www.starters.github.backtobuzz.com) in a larger map

Posted in Γλυκατζίδικα | Tagged , , | 4 Comments

Αρμένικη βίζιτα: Ο Σέρκος και 4 αστέρια

Ο Σέρκος και 4 αστέρια

Ο Σέρκος και 4 αστέρια

Στον “Σέρκο και τα τέσσερα αστέρια” πήγαμε λόγω βάφτισης. Πιάσαμε σχεδόν όλο το μαγαζί με εξαίρεση ένα τραπέζι στο οποίο μας φάνηκε ότι καθόταν η Ελένη Δήμου.

Το κατάστημα δεν έχει κάποια ιδιαίτερη εικόνα να δείξει. Κλασική οικογενειακή ταβέρνα που βρίσκεται στην πλατεία Ξενοφώντος στη Γλυφάδα εδώ και 11 χρόνια.

Όσο για το όνομα του μαγαζιού, το οποίο μου έκανε εντύπωση, είναι το μικρό όνομα του Αρμένη ιδιοκτήτη. Αστέρια ονομάζει ο ίδιος τα μέλη της οικογένειάς του.

Τις εντυπώσεις κερδίζει από την αρχή η αράβικη πίτα που φέρνουν στο τραπέζι φρεσκοψημένη στον ξυλόφουρνο. Η πίτα είναι τεραστίων διαστάσεων και έρχεται φουσκωμένη με (ζεστό) αέρα, όπως βγαίνει από το φούρνο. Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είσοδος για ψωμί.

Εκεί άρχισα να σκέφτομαι ότι τελικά τα φαινόμενα μπορεί να απατούν και ίσως να μη λέει πολλά το θέαμα της ταβέρνας, αλλά να λέει το φαγητό. Για όσους δεν το κατάλαβαν: Λατρεύω τον ξυλόφουρνό!

Τα πιάτα που έρχονταν σιγά-σιγά στην αρχή δε μου έκαναν καμία εντύπωση εμφανισιακά. Μια σαλάτα με πληγούρι, μια χωριάτικη, μια μελιτζανοσαλάτα, ένα τζατζίκι, μια τυροκαυτερή και ένα κασέρι σαγανάκι. Αυτό που μου άρεσε όμως ιδιαίτερα είναι πως όλα αυτά συνδυάζονταν άριστα με την αράβικη πίτα αφού οι γεύσεις αυτές τραβάνε το ψωμί. Εκεί λοιπόν φαίνεται και η σοφία του αράβικου ψωμιού. Μπορείς να φας πάρα πολύ χωρίς να φουσκώσεις. Αυτό σημαίνει ότι θα μπορείς να ευχαριστηθείς και τα κυρίως.

Ακολούθησε ένα πιάτο με παστουρμά. Καθώς δεν είμαι γευσιγνώστης, είχα μείνει στο ότι ο παστουρμάς φτιάχνεται από καμήλα. Όμως, καθώς το έχω απορία και πάντα μου αρέσει να συζητάω με τους ιδιοκτήτες των εστιατορίων που επισκέπτομαι, ο Σέρκος με πληροφόρησε ότι ελάχιστοι πλέον χρησιμοποιούν κρέας καμήλας για παστουρμά παρόλο που αυτή είναι η παραδοσιακή συνταγή. Πλέον ο παστουρμάς στην Ελλάδα φτιάχνεται από βοδινό κρέας.

Αποφάσισα λοιπόν να του δώσω μια ευκαιρία. Όχι ότι θα είχα πρόβλημα να φάω καμήλα, απλά θυμάμαι να έχω μυρίσει παστουρμά στην Τουρκία να έχασα την αίσθηση της όσφρησης μέχρι το τέλος του ταξιδιού μου.

Έκοψα ένα κομμάτι, δάγκωσα τη μπουκιά και ήταν υπέροχη. Δεν περίμενα ότι ο παστουρμάς θα ήταν τόσο νόστιμος. Κομμένος σε λεπτές φέτες, ο παστουρμάς δε διαφέρει πολύ από ένα πιπεράτο κομμάτι από ιταλικό προσούτο. Και απ’ ότι κατάλαβα μάλιστα μετά, δε μύριζε η αναπνοή μου όπως θα περίμενα (ή είχα πολύ δυνατές τσίχλες).

Την ανατολική εμπειρία ολοκλήρωσε μια ποικιλία κρεάτων που πήραμε αντί για κυρίως.

Το κεμπάπ είναι το βασικότερο κρέας, το οποίο ο Σέρκος μας είπε ότι το φτιάχνουν σε δύο εκδόσεις: μία χωρίς μυρωδικά και μία με. Δεν περίμενα ότι η πρώτη έκδοση θα ήταν τόσο γευστική μόνο με σωστή ανάμιξη κρεάτα, λίγο μαρινάρισμα και καλό ψήσιμο. Και δεν περίμενα ότι η παρέα μου θα έβρισκε τόσο πιπεράτη τη δεύτερη έκδοση, η οποία εμένα μου φάνηκε τουλάχιστον παιδική. Φαίνεται είμαι πιο εξοικειωμένος με τις ανατολίτικες γευστικές προτιμήσεις.

Στην ποικιλία κρεάτων υπήρχαν και κομμάτια από καλομαριναρισμένο στήθος κοτόπουλου, το οποίο ήταν παν-νόστιμο. Καμία σχέση με την έλλειψη γεύσης και το στεγνό κρέας για το οποίο είναι γνωστό το στήθος του κοτόπουλου.  Τέλος, ο Σέρκος φαίνεται να γούσταρε πολύ τα κομματάκια κρέατος που έχει μπλέξει με κασέρι, αν εγώ προτίμησα να παραμείνω στο κοτόπουλο και τα κεμπάπ.

Για τις τιμές δε μπορώ να σχολιάσω καθώς ήμασταν καλεσμένοι και δεν πληρώσαμε, αλλά εκτίμηση μου είναι πως είναι φιλικές. Συνολική εντύπωση πολύ θετική και σίγουρα θα ήθελα να ξαναπάω για να δοκιμάσω και τα άλλα του αρμένικα πιάτα.

View Εστιατόρια (www.starters.github.backtobuzz.com) in a larger map

Posted in Ανατολίτικο | Tagged , , , , | 7 Comments

Κυρά Ζωή στην Καισαριανή

Κυρά Ζωή στην Καισαριανή

Κυρά Ζωή στην Καισαριανή

Το τελευταίο πράγμα που θα περίμενα να βρω στην Καισαριανή, μια περιοχή χωρίς καμία πρόσβαση σε θάλασσα, είναι μια ψαροταβέρνα. Η Κυρά Ζωή λοιπόν είναι μια εξαίρεση στον κανόνα.

Καταφτάσαμε στις 22:30 νηστικοί και πεινασμένοι. Ήδη η μισή παρέα είχε μαζευτεί και δεν είχαμε κανένα σκοπό να περιμένουμε την άλλη μιση για να παραγγείλουμε.

Πηγαίνοντας αντίθετα στο κλίμα του μαγαζιού, δεν παραγγείλαμε ουζάκια και ψαρομεζέδες (ούτε μεγάλα, ούτε μικρά ψάρια). Αντίθετα, δοκιμάσαμε ότι υπάρχει σε μορφή σφαιριδιού: κεφτέδες, τοματοκεφτέδες, κολοκυθοκεφτέδες και τυροκροκέτες. Φυσικά δε μπορούσαμε να μην πάρουμε χταποδάκι ψητό στα κάρβουνα και καλαμαράκια, άλλωστε σε ψαροταβέρνα βρισκόμασταν.

Κάποια στιγμή κατά διάρκεια του φαγητού, η κυρά Ζωή, η ιδιοκτήτρια, ήρθε και μας συστήθηκε. Είναι μια κίνηση που πάντα δίνει ένα άλλο αέρα στους θαμώνες. Μας ρώτησε τη γνώμη μας για τα κεφτεδάκια τα οποία είχε φτιάξει με τα χέρια της. Εισέπραξε θετικά σχόλια και έφυγε.

Στο τέλος, μας φέρανε σιμιγδαλένιο χαλβά πριν τη λυπητερή. Μέτρια πράγματα θα έλεγα. Οι μισοί προτιμήσανε το παρακείμενο λουκουμαδοπωλείο για κρέπες και κυ ρίως βάφλες (οι οποίες επίσης δε μας άρεσαν).

Η αλήθεια είναι πως όλα τα φαγητά μου φάνηκαν καθαρά και καλομαγειρεμένα, αλλά δεν ενθουσιάστηκα με τη συνολική μου εμπειρία. Πείτε με περίεργο, αλλά εγώ την ψαροταβέρνα την έχω συνηθίσει δίπλα στη θάλασσα με το αεράκι να με φυσάει στο πρόσωπο, τον άερα να μυρίζει ιώδιο και το κύμα είτε να σκάει μπροστά μου ή τέλος πάντων να το ακούω, όχι να κοιτάω γύρω μου και να βλέπω τσιμέντο. Ίσως και να φταίει το ότι μείναμε μόνο σε ορεκτικά, το ότι μπλέξαμε κρέας με θαλασσίνα,  το ότι δεν πήραμε ψάρι και το ότι δεν πήραμε ουζάκι.

Ευτυχώς η παρέα έσωσε την κατάσταση γιατί με κουβεντούλα και πλακίτσα, κατεβαίνει και το φαγητό αλλά και η μπυρίτσα.

Κυρά Ζωή, Πλ. Αναγεννήσεως 5, Καισαριανή, 210 7237900


View Εστιατόρια (www.starters.github.backtobuzz.com) in a larger map

Posted in Ψαροταβέρνες | Tagged , , | 5 Comments